“Gevonden worden: mijn onverwachte weekendhobby”

Ik lig ergens in het bos — of nou ja, “bos” is een groot woord. Soms is het een keurig dennenperceel, soms een modderig struikgewas, en soms een soort kruising tussen puin, takken, kuilen en wat de natuur verder nog over had. Maar goed, ik lig. Of zit. Of half ondersteboven tegen een boomstam aan. Alles voor de kunst, zullen we maar zeggen. Ik wacht op de eerste speurhond die mij moet vinden, beloningen liggen klaar. Hoe ben ik hier toch eigenlijk terecht gekomen?

En dan herinner ik het me weer. Vijf jaar geleden had ik geen idee dat NL-SAR bestond. Ik was gewoon lekker aan het wandelen, hoofd leeg, frisse lucht, niks aan de hand. Tot ik Otto tegenkwam. Oranje overall, stoere uitstraling — ik dacht serieus dat hij piloot was die een noodlanding had gemaakt. Maar nee hoor, hij was aan het trainen met speurhonden. Of ik misschien een uurtje als slachtoffer wilde spelen. “Tuurlijk,” zei ik, want hoe moeilijk kon dat zijn.

Nou, dat ene uurtje werden er vele. Heel veel. Blijkbaar ben ik een natuurtalent in stil liggen, wachten en me laten opsporen. Dankzij consequente training van honden én geleiders is NL-SAR inmiddels een professioneel team dat bij allerlei vermissingen wordt ingezet. En ik? Ik ben nog steeds vrijwillig slachtoffer. Behalve als het vriest. Dan vraag ik me wel eens af waar ik in hemelsnaam mee bezig ben. Maar ja… als je dan zo’n enthousiaste speurhond op je af ziet komen, vergeet je dat meteen weer.